vakantiewoningen slogan
www.korcula-experts.com-holiday-croatia-news-fitál korcula 1 www.korcula-experts.com-holiday-croatia-news-fitál korcula 2 www.korcula-experts.com-holiday-croatia-news-fitál korcula 3 www.korcula-experts.com-holiday-croatia-news-fitál korcula 4 www.korcula-experts.com-holiday-croatia-news-fitál korcula 5 www.korcula-experts.com-holiday-croatia-news-fitál korcula 6
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)
Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)

Verdwalen op Korcula (geschreven door Jessica de Korte)

DOOR JESSICA DE KORTE

 

Op het Kroatische eiland Korcula deel je de wandelpaden hooguit met een kat of een oud vrouwtje. Alleen bij het geboortehuis van Marco Polo zie je een hoop toeristen.

 

- Als een acrobaat klautert mijn gids Milan Vojinovic voor me uit, de afstanden tussen de stenen behendig overbruggend. Het is nog best oppassen bij de stappen die ik zelf doe. Onder ons gaapt een gat van een paar meter. "Ik kwam hier eens een Fransman tegen, die echt helemaal in de war was", vertelt Vojinovic. "Hij was verdwaald en durfde niet meer voor- of achteruit."

 

- Natuurreservaat Kocje op het eiland Korcula vormt een miniwereld, afgesloten van de rest. Blokken kalksteen staan als reuzen naast elkaar, hier en daar wel twintig meter hoog, en vormen een natuurlijk doolhof met tunnels en grotten. "Als ik hier uren rondloop, vergeet ik alles en kom ik helemaal tot rust", zegt Vojinovic. 

 

- De Kroaat houdt zich als bio-engineer bezig met het bosbeheer op Korcula. Zestig jaar geleden woedde op deze plek nog een enorme brand die in minder dan twee uur het bos verwoestte. Enkel de sterke aleppoden, bomen uit de dennenfamilie, en een aantal eiken overleefden. Ik kan het amper geloven, als ik al het groen om me heen zie. Zelfs tussen het kalksteen ontdek ik varens en allerlei soorten mos. "Kocje is een podium, waar je een toneelstuk van het leven ziet", beschrijft Vojinovic enthousiast, als een kind dat zijn eerste spreekbeurt mag houden. "Blauwalg uit zee ging ooit samen met de schimmels aan land en zo is dit korstmos ontstaan." 

 

- Het gevoel van rust waar de Kroaat over sprak, komt ook bij mij snel opzetten. Ik zou hier nog wel even willen schuilen, in de stilte. Maar er valt nog zoveel meer te ontdekken. Als we weer omhoog klauteren, kijken we kilometers ver over de zee uit. Duizenden jaren geleden noemden de Grieken het eiland Korkyra Melaina: zwart Corfu. Zo dichtbegroeid was het. 

Ook nu nog zien we langs het pad steeneiken, johannesbroodbomen, beuken en allerlei kruiden als rozemarijn, salie, oregano, de gevlekte aronskelk en wilde asperges. "Je kunt hier echt alles gebruiken", zegt mijn gids. "En de biodiversiteit is enorm, met per vierkante meter vijf plantsoorten." Mirre zorgt voor kalmte, mastiek helpt bij spijsverteringsstoornissen, de schors van de steeneik kan voor touw worden gebruikt. 

 

- Mijn gids ratelt de namen en eigenschappen op. Alsof hij gisteravond alles nog in zijn hoofd heeft geprobeerd te rammen, zoals ik vroeger met mijn woordjes Frans deed. Maar in werkelijkheid leerde hij alles van zijn oma. Familieleden geven de kennis nog steeds door, ook is er speciale aandacht voor op school; iets waar Vojinovic zich een paar jaar geleden met een werkgroep sterk voor heeft gemaakt. 

 

- Als ik zonder mijn 'lopende encyclopedie' vanaf het dorp Babina de noordkust naar het oosten volg, weet ik totaal niet wat ik wel en niet kan eten. Het zelf even uitproberen, is onverstandig, want hier en daar kan iets giftigs staan. De vijgen zijn in ieder geval herkenbaar, maar nog niet rijp. Ik kan het ook aan niemand vragen. Geen Kroaat of toerist laat zich hier zien. De zee en de bergen van schiereiland Peljesac aan de overkant heb ik helemaal voor mezelf. 

Nergens staan bordjes, dus het is de vraag hoe lang het wandelpad precies is. Ik weet alleen dat ik op een gegeven moment bij Racisce moet uitkomen, een plaatsje waar veel zeemannen wonen. Dan is het nog 12 kilometer naar de plaats Korcula.

 

- Steentjes kraken onder mijn schoenen. De tijd speelt geen rol meer. Alleen aan de ondergaande zon kan ik zien dat het laat begint te worden. In een oranje gloed wordt uiteindelijk de 'bewoonde' wereld zichtbaar, met cipressen, olijfbomen en de markante stenen muurtjes die voorkomen dat de grond hier wegspoelt. 

 

- De kilometerslange wandelpaden zijn leeg. De meeste, veelal Aziatische, toeristen blijven in het gelijknamige stadje Korcula hangen, omdat het geboortehuis van Marco Polo hier staat - dat is tenminste de bewering. Toen de ontdekkingsreiziger op jonge leeftijd met zijn vader de Zijderoute volgde, maakte het eiland deel uit van de Venetiaanse Republiek. 

 

- De plaats met eeuwenoude stadsmuren, steegjes en crèmekleurige panden is pittoresk, maar heeft met haar toeristenwinkels totaal niet de sfeer van de rest van het eiland. Eén dorp verderop, in Zrnovo, deel ik de weg met katten, een slapende hond en een oud vrouwtje dat geheel in het zwart is gekleed. Jongeren zie je hier niet. Ze trekken weg, wonen liever op het vasteland waar zich hippe kledingwinkels en bioscopen bevinden. Ook de dorpen Smokvica en Blato slapen, bij het strand Zavalatica word ik welkom geheten door twee katten. 

 

- Toch zie ik aanwijzingen dat hier hard wordt gewerkt. Bij de bewoonde huizen liggen goed verzorgde (moes)tuinen en de boeren produceren wijn en olijfolie. Alles gaat met de hand en biologisch. Aan de overkant, op schiereiland Peljesac, liggen wijngaarden op steile hellingen of heel erg verspreid, waardoor de eigenaars niet bepaald een luizenleventje hebben. 

 

- Bij Ston lijkt de tijd ook stil te staan. Sterke mannen werken daar, in ruil voor een bed en wat maaltijden, iedere zomer in de zoutmoerassen. Ze staan vanaf vijf uur 's morgens gebogen in de zon, laden het zout op houten karren die ze over een spoor voortduwen. Zo ging het zeven eeuwen geleden ook. 

 

- Het goud van de zee, zo noemen de bewoners het zout. Het kost omgerekend veertien euro voor honderd gram. De jonge rondleidster Maja Ficovic weet zeker dat het ontzettend gezond is, ook voor wie een hoge bloeddruk heeft. Ik bezoek de vijf kilometer lange muren, die de zoutmoerassen sinds de veertiende eeuw beschermen en de heuvels in slingeren. Daar lopen ineens weer een paar Aziatische toeristen, als verdwaalde reizigers, met camera's en selfiesticks in de hand. Even denk ik aan de Fransman die bij natuurreservaat Kocje in paniek raakte. Misschien kwam het wel omdat hij zich totaal geïsoleerd voelde. Niet iedereen kan daar goed tegen, maar voor wandelaars is het heerlijk.

 

Praktisch:

Croatia Airlines vliegt naar Dubrovnik en Split (www.croatiaairlines.com), waarvandaan een catamaran naar Korcula gaat (www.krilo.hr). Varen kan ook vanaf Orebic op schiereiland Peljesac. Dit is een meer betrouwbare verbinding, omdat die over het algemeen ook bij slecht weer gaat. De tijden staan op www.jadrolinija.hr.

 

BRON:

Trouw.nl

Freelance journalist en fotograaf Jessica de Korte

Website & info: www.jessicadekorte.nl

De vier parels van het eiland Korcula

Gemiddelde klantwaardering op basis van 2686 beoordelingen:  8.4